Filmy dokumentalne Krzysztofa Kieślowskiego stanowią w polskiej sztuce filmowej zjawisko wyjątkowe. Są to dzieła opowiadające historię Polski lat sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i osiemdziesiątych bez propagandowego retuszu, obdarzone przez ich twórcę autorytetem świadka i zarazem wnikliwego obserwatora. Kamera Kieślowskiego pieczołowicie zarejestrowała swą współczesność, ukazując nie tylko to, co zewnętrzne, powszechnie dostępne, ale i to, co ukryte głębiej, to, co stanowiło istotę opisanych zjawisk.