„Minęło 1500 lat od momentu jednego z największych rozłamów w dziejach chrześcijaństwa, kiedy to Kościół Egiptu i większa część Kościołów orientalnych kategorycznie odmówiło uznania dogmatycznych decyzji Soboru w Chalcedonie (451), oskarżając ojców soborowych o zdradę wobec ortodoksyjnej tradycji dogmatycznej Kościoła. Kolejni cesarze bizantyńscy wielokrotnie podejmowali próby uleczcnia schizmy. Od samego początku nie czyniono wielkiej różnicy pomiędzy Kościołem bizantyńskim a Kościołami monofizyckimi i dlatego Kościół bizantyński podejmował próby dialogu teologicznego tylko z tymi Kościołami, które nie uznały decyzji Chalcedonu. W VI wieku sanacja ulega nagiemu pogorszeniu, gdyż Kościoły Egiptu i Syrii zdecydowały się na wprowadzenie swojej odrębnej i niezależnej od Konstantynopola hierarchii. Decyzja ta przyczyniła się de facto do powstania odrębnych i niezależnych Kościołów monofizyckich. które oderwały od Bizancjum ogromną część chrześcijańskiego Wschodu” (Fragment Wprowadzenia)