Gdzie należy poszukiwać utopii dla młodzieży społecznie nieprzystosowanej, obszarów umożliwiających im samorealizację? Na jakich elementach ekosystemu należy opierać resocjalizacyjne praxis służące minimalizacji ryzyka powrotu do antyspołecznej przeszłości? Wreszcie, pytanie podstawowe w wymiarze metodycznym: Jakie działania należy podejmować, aby postulowane modele przestały być utopią zgodnie z potocznym jej znaczeniem, czyli miejscem (przestrzenią), które nie istnieje?