Czasopisma społeczno-kulturalne w okresie PRL odgrywały bardzo specyficzną rolę. Adresowane do kręgu polskiej inteligencji, stwarzały jej poczucie udziału w dyskusjach dotyczących polskiej kultury, ważnych problemów społecznych, ale już nie polityki. Ta ostatnia była zarezerwowana dla wybranych przedstawicieli narodu, którzy najlepiej mieli wiedzieć, jak reprezentować interesy Polaków. Czytelnik czerpał z tych pism informacje o planach i zamierzeniach władzy, ale nie był w stanie otrzymać pełnego obrazu ich realizacji, a przede wszystkim wzmianek o braku akceptacji społecznej dla tej polityki. Instytucja cenzury w pełni uzależniona od władzy czuwała nad tym, co powinno przedostać się do świadomości społecznej.