Czas stanowi bez wątpienia jedną z fundamentalnych osobliwości ludzkiego doświadczenia, nie ma jednak żadnych dowodów na to, że posiadamy jakiś specjalny zmysł czasu, analogiczny do zmysłów wzroku czy słuchu. Bezpośrednio doświadczamy jedynie czasu teraźniejszego; świadomość istnienia przeszłości i przyszłości zawdzięczamy pamięci oraz wyobraźni (którą poszczycić się może tylko człowiek). Większość z nas czuje intuicyjnie, że czas biegnie nieustannie w sposób samorzutny i niepodlegający żadnym wpływom; wie też, że jego pomiar jest kwestią umowną, a mimo to przekroczenie międzynarodowej linii zmiany czasu często wywołuje konsternację: zyskujemy bądź tracimy wówczas całą dobę!