Na frontach w Estonii i na Łotwie walczyło wielu fińskich ochotników, którzy wyruszyli, by pomóc w potrzebie bratniemu narodowi, a później jeszcze Łotyszom w obronie przed wspólnym nieprzyjacielem. Wolontariusze żywili chęć zbrojnej walki z odwiecznym wrogiem wszędzie, gdzie tylko mogli go spotkać. Tak więc nie było w tym nic dziwnego, że gdy Estonia i Łotwa zakończyły działania wojenne przeciw Rosji na początku 1920 roku, wielu Finów postanowiło w szeregach armii polskiej kontynuować walkę, której zdążyli już posmakować.