Młody brytyjski dramat lat dziewięćdziesiątych koncentrował się w przeważającej mierze na jednostkowym doświadczeniu bohatera. [...] Choć nie po raz pierwszy artyści posuwają się do brutalnych gestów buntu i niezgody na rzeczywistość, nie po raz pierwszy występują publicznie z brzytwą w ręku, grożąc zebranym widzom, to dramatopisarze brytyjscy i irlandzcy końca XX wieku, wykonując podobne gesty, zawarli w nich swoistą i wyjątkową prawdę o własnej epoce.