Książka Marcina Lachowskiego podejmuje problematykę powojennych losów polskiej awangardy. Autor dokonuje przekrojowego, wieloaspektowego, a zarazem całościowego wglądu w materiał (omawia strukturę i programy galerii, uwzględnia dokumentację wystaw, sympozjów, plenerów, wystąpień artystycznych itp., teksty i komentarze), czytelnik zaś ma okazję poznać historyczne i aktualne stanowiska badawcze wobec polskiej sztuki, przede wszystkim lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku. W centrum uwagi znajdują się nie tylko poszczególne galerie, ale i instytucja galerii jako taka. Jest to praca o charakterze teoretycznym czy nawet metodologicznym. Rozważania autora rozpięte są pomiędzy kwestią relacji „instytucji wobec awangardy” oraz „awangardy wobec instytucji”. W tej perspektywie mieści się wiele bardziej szczegółowych odniesień do specyfiki działalności „miejsc sztuki” i funkcjonowania „sieciowego” obiegu sztuki. Ze struktury i zawartości pracy wyłania się wielowątkowa refleksja zarówno o sztuce, jak i o sytuacji polityczno-spotecznej PRL-u.