Zbiór szkiców publicystycznych i literackich, w których Bogusław Bakuła, autor książek Oblicza autotematyzmu (1991), Człowiek jako dzieło sztuki (1994) i Skrzydło Dedala (1999), przedstawia ocenę wydarzeń zaistniałych na polskiej scenie politycznej, społecznej i kulturalnej w latach 90. XX wieku, a także zastanawia się nad ważnymi cechami dekady 1989-1999, które wpływają na swoiste poczucie społecznej przegranej, zwłaszcza w kręgach inteligencji. Książka zawiera teksty poświęcone roli literatury i filmu, dwóch najsilniejszych żywiołów artystycznych na obszarze współczesnej kultury, a także głos dotyczący młodej prozy lat 90. i krytyki. Autor próbuje również odpowiedzieć na pytanie o rolę starych i nowych lub zrewaloryzowanych kanonów oraz tak ważnych składników tradycji literackiej, jak mit pisarza, kresów i małych ojczyzn.