Henry Vaughan najlepsze wiersze napisał po przeżyciu wstrząsu psychicznego, wywołanego przez śmierć ukochanego brata i paru bliskich przyjaciół. W historii liryki angielskiej zapisał się jako poeta rozmowy z Bogiem, ujętej w formę dramatycznego dialogu o rzeczach ostatecznych. Jego twórczość stanowi pomost łączący poezję metafizyczną XVII stulecia z mistycyzmem poetów późniejszych (np. Williama Blake’a).