Węzeł kolejowy w Katowicach to ogromny obszar z 12 stacjami i 13 posterunkami odgałęźnymi. W pewnym okresie, w ramach węzła można było jeździć w koło i to kilkoma różnymi trasami. Pierwszy jego element powstał w 1846 roku. W następnych latach, dzięki industrializacji opisywanego obszaru, notuje się szybki rozwój katowickiego węzła pod rządami, kolejno: Prus, Niemiec, II RP i PRL. Od 1854 r. węzeł normalnotorowy stopniowo uzupełniały tory wąskie o prześwicie 785 mm, które dotarły do głównej stacji, korzystając z podwórek kamienic zachodniej strony obecnej alei W. Korfantego, a rozszerzając swój zasięg, utworzyły siatkę ponad 20 km linii. Sto lat po kolei wąskotorowej na teren Katowic zawitała normalnotorowa kolej piaskowa. Mimo, że nie była własnością PKP, to miała swój udział w funkcjonowaniu węzła. Jej tory uzupełniały system transportu publicznego oraz tworzyły połączenia alternatywne.